Lakshmi Aruna 
శ్రీలంకలో ఏనుగులను చాలా పవిత్రంగా భావిస్తారు. దేవాలయాల్లో, పండుగల్లో, సంప్రదాయాల్లో ఏనుగు ఒక గౌరవ చిహ్నం. కానీ అదే దేశంలో… ఒక అడవి ఏనుగు, మనుషుల భయానికి, కోపానికి, క్రూరత్వానికి బలైంది. అది మాటలేని ఒక ప్రాణం. అడవిలో నిశ్శబ్దంగా తిరిగే ఒక జీవితం. కానీ ఆ రోజు… ఆ నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుకుంటూ కాలిన గాయాల వాసన, తుపాకీ గుళిక నొప్పి, రక్తపు మచ్చలతో ఒక ఏనుగు నేలకూలింది. ఒంటినిండా కాలిన గాయాలు… ఒక కాలిలో బుల్లెట్ దూసుకుపోయిన గాయం. ఆ ఏనుగు బాధను చెప్పలేకపోయింది, అరవలేకపోయింది, నిందించలేకపోయింది. మౌనంగా తన నొప్పిని మోసుకుంటూ, మనుషుల ప్రపంచం చేసిన గాయాలను తన శరీరంపై ముద్రలుగా పెట్టుకుంది.
పశువైద్యులు వచ్చారు. చికిత్స మొదలుపెట్టారు. ప్రతి ఇంజెక్షన్తో ఒక ఆశ, ప్రతి కట్టుతో ఒక నమ్మకం. “బతికించాలి” అనే ఒకే ఒక్క కోరిక. కానీ ఆ ఏనుగు శరీరంపై ఉన్న గాయాలు కంటే, మనుషుల హృదయాల్లో ఉన్న గాయాలే ఎక్కువ లోతుగా ఉన్నాయి. చికిత్స జరుగుతున్నంతసేపు ఆ ఏనుగు కళ్లలో ఒక ప్రశ్న కనిపించింది… “నేను ఏం తప్పు చేశాను?”
అది అడవిలో పుట్టింది. అడవిలోనే బతికింది. మనుషుల ఇంటి తలుపు తట్టలేదు. మనుషుల భూమిని ఆక్రమించలేదు. అయినా ఎందుకు శిక్ష? ఎందుకు కాల్చడం? ఎందుకు కాల్చిన తర్వాత కాల్చి వదిలేయడం? మనం అభివృద్ధి అంటున్న దాని వెనుక, ఎంతమంది మాటలేని ప్రాణాల రక్తం ఉంది? ఈ ప్రశ్నలకు సమాధానం చెప్పే ధైర్యం మనకు ఉందా? ఆ ఏనుగు నెమ్మదిగా బలహీనపడింది. శరీరం పోరాడింది… కానీ శక్తి సరిపోలేదు. వైద్యులు ప్రయత్నించారు, కానీ ప్రకృతి గాయాల ముందు మనిషి విజ్ఞానం ఓడిపోయింది. చివరి ఊపిరి తీసుకుంటున్న సమయంలో కూడా ఆ ఏనుగు ఎవ్వరినీ నిందించలేదు. కేవలం కళ్లతో చూసింది. ఆ చూపులో కోపం లేదు… ద్వేషం లేదు… కేవలం అలసట మాత్రమే.
ఆ క్షణంలో ఒక నిజం బయటపడింది. మనం జంతువులకంటే గొప్పవాళ్లమని కాదు… ఎక్కువ క్రూరులమని. మన చేతుల్లో ఆయుధాలు ఉన్నాయి, చట్టాలు ఉన్నాయి, మాటలు ఉన్నాయి. కానీ మన హృదయంలో మాత్రం కరుణ తగ్గిపోతోంది. ఒక ఏనుగు చనిపోతే అది కేవలం ఒక వార్త కాదు. అది మన మానవత్వం మరోసారి చనిపోవడం. ఈరోజు ఆ ఏనుగు లేదు. కానీ ఆ ప్రశ్నలు మిగిలాయి. అడవులు ఎవరివి? భూమి ఎవరిది? బతకడానికి హక్కు మనుషులకేనా? లేక ఈ భూమిపై ఊపిరి పీల్చే ప్రతి ప్రాణానికీ సమానమా? ఈ ప్రశ్నలకు సమాధానం చెప్పే రోజు రాకపోతే, ఇలాంటి మరిన్ని ఏనుగులు… మరిన్ని మాటలేని ప్రాణాలు… మన కళ్లముందే పడిపోతూనే ఉంటాయి. చివరికి ఒకటే గుర్తుంచుకోవాలి. మనం మౌనంగా ఉన్న ప్రతి సారి, ఒక నేరానికి మద్దతు ఇచ్చినట్టే. ఆ ఏనుగు మాటలేక చనిపోయింది. కానీ మనకు మాట ఉంది. మనకు చైతన్యం ఉంది. అయినా మనం మౌనంగా ఉంటే… అసలు జంతువు ఎవరు?
ALSO READ: మిస్ అయిన ట్రైన్… జీవితం నేర్పిన పాఠం! ఆలస్యం కూడా ఆశీర్వాదమేనా?
Animal Cruelty: సంప్రదాయాల మాటున క్రూరత్వం.. ఏనుగు ప్రాణం తీస్తున్న మతఛాందసం!