Sugali Preeti Case: రాజకీయ వేదికపై విషాదాలు – జవాబుదారీతనం ఎక్కడ?

ప్రజాస్వామ్యంలో రాజకీయాలు ప్రజల జీవితాలతో ముడిపడి ఉంటాయి. కానీ కొన్నిసార్లు, కొందరి జీవితాల్లోని తీవ్ర విషాదాలు రాజకీయాలకు నిచ్చెన మెట్లుగా మారతాయి. బాధితుల కన్నీళ్లు, వారి ఆవేదన ఎన్నికల ప్రచారాల్లో వాగ్దానాలుగా మారి, అధికారం దక్కగానే ఆవిరైపోతున్నాయనే విమర్శ తరచుగా వినిపిస్తూ ఉంటుంది. ప్రస్తుతం Sugali Preeti కేసులో జరుగుతున్న పరిణామాలు ఈ నైతిక చర్చను మరోసారి తెరపైకి తెచ్చాయి. ఒక వ్యక్తిగత విషాదాన్ని రాజకీయ ప్రయోజనాల కోసం వాడుకున్నప్పుడు నాయకులు ఎంతవరకు జవాబుదారీగా ఉండాలి?

ప్రతిపక్షంలో పాత్ర: ఆవేదనకు గొంతుక

Oppositionలో ఉన్నప్పుడు, ఏ రాజకీయ నాయకుడికైనా ప్రభుత్వ వైఫల్యాలను ఎత్తిచూపడం ప్రధాన కర్తవ్యం. వ్యవస్థలోని లోపాలను, అన్యాయాలను ప్రజల దృష్టికి తీసుకురావడానికి బాధితుల కథల కంటే శక్తివంతమైన ఆయుధం మరొకటి ఉండదు. Sugali Preeti విషయంలో, అప్పటి Opposition నేతగా Pawan Kalyan ఈ పాత్రను సమర్థవంతంగా పోషించారు.¹ ఒక Tribal బాలికపై జరిగిన అన్యాయాన్ని రాష్ట్రవ్యాప్తంగా చర్చనీయాంశం చేశారు. ఆయన పోరాటం వల్ల ఆ కుటుంబానికి కొంత ఆర్థిక సహాయం, ప్రభుత్వ గుర్తింపు లభించాయన్నది వాస్తవం. ఇక్కడి వరకు, ఒక Opposition నేతగా ఆయన బాధితుల పక్షాన నిలబడి, వారి ఆవేదనకు గొంతుకగా మారారు.

అధికారంలోకి వచ్చాక: బాధ్యతల మార్పు

ఒక నాయకుడు Opposition నుండి అధికార పక్షంలోకి మారినప్పుడు, అతని పాత్ర, బాధ్యతలు పూర్తిగా మారిపోతాయి. నిన్నటి వరకు మైకుల ముందు నిలదీసిన గొంతు, ఈరోజు ఫైళ్లపై సంతకాలు పెట్టే అధికారిక స్థానంలో ఉంటుంది. వీధుల్లో చేసే నిరసనల స్థానంలో, క్యాబినెట్ సమావేశాల్లో నిర్ణయాలు తీసుకోవాల్సి ఉంటుంది. Sugali Preeti కేసును మళ్లీ CBIకి అప్పగించాలని ప్రస్తుత Government నిర్ణయం తీసుకోవడం ఈ కోవలోకే వస్తుంది. ఇది పాలనాపరంగా సరైన చర్య.

అయితే, అసలు సమస్య ఇక్కడే మొదలవుతుంది. పాలనాపరమైన చర్యలు తీసుకుంటున్నామని చెప్పడం బాధితుల కుటుంబానికి సాంత్వన ఇస్తుందా? “మీకు న్యాయం జరిగే వరకు పోరాడతాను” అని వ్యక్తిగతంగా భరోసా ఇచ్చిన నాయకుడు, అధికారంలోకి వచ్చాక “వ్యవస్థ తన పని తాను చేసుకుపోతుంది” అని చెబితే సరిపోతుందా?

అసలు సమస్య: బాధితులపై ఎదురుదాడి మరియు నైతిక బాధ్యత

ఒక రాజకీయ నాయకుడు ఒక బాధితురాలి ఫోటో పట్టుకుని ప్రచారం చేసినప్పుడు, అతను కేవలం ఓట్లు అడగడం లేదు, ఆ కుటుంబానికి ఒక పవిత్రమైన వాగ్దానం చేస్తున్నాడు. ఆ వాగ్దానం, వారి కన్నీళ్లను తన రాజకీయ ప్రస్థానానికి పునాదిగా వాడుకుంటున్నందుకు ప్రతిఫలంగా ఇవ్వాల్సిన న్యాయం. Sugali Preeti తల్లి ఈరోజు అడుగుతున్నది కూడా ఇదే. “మా బిడ్డ చావును మీ రాజకీయాలకు వాడుకున్నారు, ఇప్పుడు అధికారంలోకి వచ్చాక మమ్మల్ని పట్టించుకోవడం లేదు” అనే ఆమె ఆవేదన, కేవలం ఒక తల్లి ఆక్రందన కాదు. అది మన రాజకీయ వ్యవస్థ నైతిక జవాబుదారీతనాన్ని నిలదీస్తున్న ప్రశ్న.

బాధితురాలి తల్లి న్యాయం కోసం తన గొంతు వినిపించినప్పుడు, ఆమెను నిందించే ప్రయత్నం జరగడం అత్యంత దురదృష్టకరం. Janasena పార్టీ మరియు అధికార పక్షానికి అనుకూలంగా ఉండే కొన్ని ప్రసార మాధ్యమాలు, ఆమెపై ఎదురుదాడి చేస్తున్నాయని విమర్శలు వస్తున్నాయి. “ప్రభుత్వం ఇచ్చిన సహాయం తీసుకుని ఇప్పుడు ఎందుకు మాట్లాడుతున్నారు? ఆమె వెనుక వేరే రాజకీయ శక్తులు ఉన్నాయి” అంటూ ఆమె ఉద్దేశాలను శంకించడం, బాధితులను నిశ్శబ్దం చేసే ప్రయత్నమే. ఇది కేవలం బాధితురాలి తల్లిని అవమానించడమే కాదు, న్యాయం కోసం పోరాడే హక్కునే ప్రశ్నించడం.

మన నైతికత: బాధితుడిని బట్టి మారే మన స్పందన

ఈ కేసులో పౌరులుగా మన పాత్రను కూడా ప్రశ్నించుకోవాలి. మన సమాజంలో న్యాయం పట్ల స్పందన బాధితుడు మరియు నిందితుడి కులం, వర్గం మరియు ప్రాంతంపై ఆధారపడి ఉంటుందనేది కఠినమైన వాస్తవం. ఒక అగ్ర కులానికి చెందిన, పట్టణ ప్రాంత అమ్మాయిపై అణగారిన వర్గానికి చెందిన వ్యక్తి అత్యాచారం చేస్తే, మన స్పందన చాలా తీవ్రంగా ఉంటుంది. “ఎన్‌కౌంటరే న్యాయం” అంటూ సోషల్ మీడియా హోరెత్తిపోతుంది.

కానీ, Sugali Preeti వంటి ఒక Tribal బాలికపై, సామాజికంగా బలమైన వర్గానికి చెందిన వారు అఘాయిత్యానికి పాల్పడినప్పుడు, ఆ ఆగ్రహం కనిపించదు. Ayesha Meera కేసులోనూ ఇదే జరిగింది. ఒక Dalit యువకుడిని బలిపశువును చేస్తే, వ్యవస్థను ప్రశ్నించిన వారి కంటే, ఆ అబ్బాయినే నిందించిన వారు ఎక్కువ. ఈ ద్వంద్వ నీతి మన సామాజిక స్పృహలోని లోపాన్ని తెలియజేస్తుంది. బాధితుల సామాజిక హోదాను బట్టి మన నైతికతను మార్చుకుంటున్నంత కాలం, రాజకీయ నాయకులు కూడా ఇలాంటి విషాదాలను తమ రాజకీయ ప్రయోజనాలకు వాడుకుంటూనే ఉంటారు.

ముగింపు

Oppositionలో ఉన్నప్పుడు పోరాడటం, అధికారంలోకి వచ్చాక పాలించడం వేర్వేరు బాధ్యతలు అని చెప్పడం సబబే. కానీ, తాము ఎవరి కన్నీళ్లపై ప్రమాణం చేసి అధికార పీఠం ఎక్కారో, వారి పట్ల నైతిక బాధ్యతను విస్మరించడం క్షమించరానిది. బాధితుల విషాదాలు కేవలం ఎన్నికల నినాదాలుగా మిగిలిపోకూడదు. వాటిని రాజకీయ వేదికలపై ప్రస్తావించిన ప్రతి నాయకుడు, ఆ కుటుంబాలకు న్యాయం జరిగే వరకు వ్యక్తిగతంగా జవాబుదారీగా ఉండాలి. లేకపోతే, రాజకీయ నాయకుల వాగ్దానాలకు, బాధితుల కన్నీళ్లకు విలువ లేకుండా పోతుంది.